من با مرده ها میانه ی خوبی ندارم

سلام خدای خوب من، دلم برات تنگ شده

روز و شبای من فقط، با اسم تو قشنگ شده

سلام خدای خوب من، تویی فقط همنفسم

تو این روزای بی کسی، یاد تو شد همه کسم

می شکنم این سکوتمو، فقط به اسم نازتون

آدماتو دوس ندارم، حتی صدای سازشون

فاصله دارم از همه، از این زمین تا آسمون

تنهایی خیلی بهتره، تا دست این باشمو اون

انگار بازم تو بیت من، غم داره میشینه گلم

ساده و مختصر می گم، کم شده باز تحملم

تا کی قلم دست نگیرم؟تا کی رو عهدم بمونم؟

از این سکوت خسته شدم، به جون تو نمی تونم!

مرهم زخمای تنم، ترانه و حرف دله

بذار سکوتو بشکنم، بخدا خیلی مشکله!

منم حوا که با سیب و گل گندم شدم رسواترین حوا

ولی آدم به حسب نام آدم بودنش شد حضرت آدم

 نگاهم گرچه مات و سرد و بی روح است

ولی از اسم حوایم دلم شاد و از این آدم چه ناشادم

برای همتون سالی پر از موفقیت آرزومندم.

-نشکفته پژمرد بهار نارنج دلم

گیسوانم را بر هم گره می زنم

شاید گره از کار دلم بگشاید...

-دختران عاشق پیشه ی سرزمین من هر روز در غم فرهاد بی تیشه می میرند

-گویا چشمانم از دور همیشه جلوه ی بهتری دارند. همیشه چیزهای دور و دست یافتنی خواستنی ترند....

-آنقدر دروغ شنیده ام که گوشهایم بوی دروغ گرفته اند!

-تو از من چه می دانی غریبه؟! به فکر صید دیگری باش که قلب مرا پیشتر از تو شکسته اند!

-واژه کم آورده ام برای گفتن دردهایم...

وبلاگ من 2 ساله شد!

و چقدر تو این دو سال اتفاق های مختلف برام افتاد!

روزی که می خواستم اولین پست رو بزنم اصلا فکر نمی کردم که روزهای اینچنینی در انتظارم باشه.

هم خاطرات تلخ داشتم هم خاطرات خوش.

تو این دو سال با آدمهای زیادی آشنا شدم. بی مهری ها و مهرهای زیادی دیدم

اما خیلی تغییر کردم...

بگذریم از خاطرات، چون سکوت کنم بهتره!

به یاد اولین روز، اولین پست از وبلاگم رو تکرار می کنم تا یادآوری روزهای اولین باشه و دوستای گلی که از اول همراه من نبودن این پست رو بخونن و بدونن من چه طور شروع کردم.

اما خودم نمی دونم چطور می تونم این وبلاگ رو پایان بدم...

دست نوشته های من

 - سعی دارم، دلواپسی­هایم را در پشت نمِ چشمانم پنهان کنم. اما اشک گستاخانه رازم را بر گونه ریخت و فاش کرد!

 - دفتر خاطراتم را ورق می­زنم. از همه ی آنچه بر من گذشته، تنها داغِ نبودنِ تو، قلبم را می­سوزاند!

- آنچنان غرقِ خیالِ با تو بودن بودم، که یادم رفت جوانیم رو به اتمام است!

- وقتی نیستی، به نیستی می­رسم و آنگاه که هستی، هستی می­یابم. خود را و مهربانیت را از من دریغ مکن. من مجنونتر از آنم که می­پنداری!

- آرزویم این است: روزی همه ی دلتنگی­هایم را بسرایم و دلتنگی­هایم را پایانی باشد!

- رفتنت کابوس تلخ خاطره­هایم است. از ماندنت بگو تا شیرینی زندگی را در دهانم مزه مزه کنم!

- هیچکس نمی­داند در دل من گلهای غم می­روید. هیچکس نمی­داند لبخند من بهانه­ای است تا اشکهایم جاری نشود!

- برای کسی که روحش مُرده، دم و بازدم نشانه ی حیات نیست. برای بودن، بهانه­ای لازم است و من بهانه­ای ندارم!

بغضم نمیبارد

گره خورده در گلویم اما به روی گونه جاری نمیشود

کاش چشمهایم بارانی بود

دلم میخواهد چشمهایم ببارد

به خاطر زیبایی هایم که برای عشقی خیالی از دست رفت

به خاطر فروغ چشمهایم که بی سبب از بین رفت

و به خاطر همه ی روزهای روشنی که تاریک شد

کاش هوای چشمانم خیال باریدن داشت

کاش قلب یخی ام آنقدر وسعت داشت که با حرفهای عاشقانه ی پسرکی مجنون، ذوب میشد

افسوس که دیگر یک زن برفی شده ام!

«روز زن و مادر»

در این روز مردان به همسران خود هدیه می‌دادند. مردان زنان خانواده را بر تخت شاهی می‌نشاندند و از آنان اطاعت می‌کردند و به آنان هدیه می‌دادند. این یک یادآوری برای مردان بود تا مادران و همسران خود را گرامی بدارند و چون یاد این جشن تا مدت‌ها ادامه داشت و بسیار باشکوه برگزار می‌شد همواره این آزرم و احترام به زن برای مردان گوشزد می‌گردید.

این رسم زیبای ایرانی بر همه ی ایرانی های عزیز مبارک

چه اونایی که میان حرف دل رو می خونن و نظر نداده می رن، چه اونایی که میان می خونن و نظر می دن.همه تون رو دوست دارم.

 نمی خواستم به این زودی پست بزنم. اما دلم نیومد این روز رو تبریک نگم. هر چند ۲۹ بهمن روز عشق ورزی ما ایرانی هاست اما چون خیلی از عزیزان امروز رو به شادمانی به سر می برن خواستم یه سهم کوچیکی داشته باشم تو شادی دوستان و تبریک بگم.

گفتم چشم هایم برای تو.

فقط کمی برایم لبخند بزن.

اخمی کرد و گفت تو دیوا نه ای. مگر چشم هم دادنی است؟!!!

«تقدیم به مرد رویایی، کسی که هرگز نخواهم یافت!!!»

با لبخند و گل و بوسه

چه کاری دادی دست دل

با لمس دست پر مهرت

طلسم غم شده باطل

توی آغوش پر عشقت

 همه دلواپسی ها مرد

منو تا بی نهایت ها

نگاه عاشقت می برد

 من و تو گم شدیم در هم

نه تو معلومی و نه من

پر از عطر حضور توست

وجودم، حتی پیراهن

چه لذت داره آغوشت

چقدر این گم شدن زیباست

همیشه این دل تنها

یکی مثل تو رو می خواست

حالا مسرور و خوشحالم

خدا رو شکر تو رو دارم

تو هر ثانیه از عمرم

به عهدمون وفادارم

دلگیرم از تو و نگات زیادی

ترانه مو دست غریبه دادی

باور نمی کردم که تو بتونی

ترانه ی غریبه رو بخونی

دلم گرفت از زهر بغض و کینه

آخه تا کی رسم زمونه اینه؟

از هر کی انتظار می رفت به جز تو

تموم کنه ضربه ی  این سقوطو

تو آخرین تلنگرم زدی تا

تموم بشم بیفتم  از تک و تا

دلم گرفت دلخورم و نشستم

دفتر خاطراتمونو بستم

این آخرین ترانه از من به تو

شاید دیگه نشکنم این سکوتو...

همه ی بود و نبودت تو رو تنها جا گذاشت

 اون با نیرنگ و دروغش تو دلت یه غصه کاشت

 اون شکست کوه غرورت  تو بازم واسش می خونی

 توی خاطرش می مونی خودت حتی نمی دونی

 تویی و حسرت و غصه مثه یه شیشه شکستی

 می گی رفتی اما انگار هنوزم  به پاش نشستی

 اون با حرفای توخالی  تورو غرق کرد توی مرداب

  اون تورو هر گز نمی خواست کاش بشی بیدار از این خواب ...  

دل من  سکوتو بشکن بذار اشک غم بباره  

ابر پیر غصه بازم توی چشمام بیقراره

می دونم آروم نمی شی حتی با گفتن دردات

آخ دلم برات بمیرم واسه ی امروز و فردات

تو که دیروزتو باختی باز شکست کوه غرورت

جز خدا کسی نداری که بشه سنگ صبورت

خیسی اشک روی گونه رد پای خاطراته

توی جاده های غربت تنهایی رفیق راته

دل ساکت و صبورم بذار حنجره بخونه

بذار فریاد زمونه تو همه دنیا بمونه

اینهمه شعر و ترانه واسه فریاد زدن تو

ولی افسوس که دل تنگ نمی گه راز سکوتو